صورتجلسه ی تنهایی خواب های تنظیم نشده

سر می رود حوصله ام
از سر رفتن این همه نداشتن ها
و گرم نمی شود لحظه ای
در کور سوی امیدم خواب جوانه ای
بیرون باد می آید
و مجالم تا جای پای تو بیشتر نیست
کاش قبل رفتن 
حوصله ام را خاک میکردی.

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

آی با تو هستم
ای دور از منو 
نزدیک به قلبم
شاهکار بودن را
در خواب های مشترک
تکرار بوسه ات باشد
تا قرنطینه باشم تا ابد
در انتظار تو......
خواب را آواز 
رویایت باش
تا مرگ.

*********************************

شب های مرا آرزوی تو
بر خواب می برد
دستهایم را خواهشی باش بر آستان دلتنگی 
تا مهیا کنم 
لحظه های مردن را...
آذر ماه بوی دلتنگی می دهد
لطفن تو تکرار کن 
سرانجام بی هم بودن را
شاید که جدایی را تکرار هرگز 
نباشد.

بوسه باران قطره های باران

و هر آنچه که روزی میخواستم

آن باشم

به رویای دیگران تبدیل شده.

تمام شد

و آرزوهایم را پایان آمد

آن زمان که خواب را

تفاوتی با بیداری نبود.

****************************

پیاده میروم سرزمینی را که زیسته ام

سرزمینی که هر روز

شیب بیشتر می شود

و قله نا پیدا تر

پیاده میروم همه راههای نرفته را

و چنان از نفس افتاده ام

که هر گام را

گام آخر می پندارم

پیاده میروم و تسلی میدهد گاهگاهی

دیدن تصویر تو هنگام رفتن

به راه های نرفته ی دیگر.

وقتی که چهار نعل می تازانی
عاشقانه به روی صفحه های زنگ بسته ی افکار من 
عاشقانه را تازیانه میکنم 
و تو از نفس می افتی 
وخسته گی هایت
مرهم دلتنگی می شود
افکار من لگد مال تو شده 
و جای پای تو را همه جای زندگیم پیدا میکنم

هر کس از ما به راهی می رفت

من به دنبال تو

او به دنبال آرزو

دیگری به دنبال خویش

او به آرزو رسید

دیگری خویشتن را یافت

ومن هنوز اندر پی تو

راه را نشانم بده 

عقب مانده ام از قافله.

*************

فاصله

فاصله از تو 

تا روز های دست من

شبهای دلتنگی ِ چشم های بی سوی من است

بخند 

بخند تا فاصله را 

از روی ناچاری

آغوش گسسته کنم.

تا در اطاقم 

که روزگار ِ تنهائیست

فاصله ای نباشد 

تا یادگاری

چهره ات 

در خاطرم 

بماند.

آرزو را به تکرار آواز کرده ام
تا شاید فاجعه در راه نباشد
و با تو بودن را یارای 
خواب های خوب باشد

تاخیر همیشگی زمان
فاجعه را از مکانی به مکان دیگری برده است 
اما هنوز از یک جنس است 
تنها شکل خوابش تغییر کرده است
آن زمان خواب را با تو بودن بود
این زمان
بی خوابی را با تو بودن است.

بر سر دست مانده است

و دروغ به تیراژ هزار اندر هزار 

به انتشار چند نوبته می رسد

***

دلم برایت تنگ می شود و به دروغ نهیب می زنم که این بهانه و عادت است

دلم برایت تنگ می شود و می گویم به همان عادت ...راضیم

دلم برایت تنگ می شود و کوچه ها هم نامی از علی ندارند و تمام گردش به چپ ها ورود ممنوع است

دلم برایت تنگ می شود و آنقدر می نوشم که هق هق شبانه ام آوای نام توست زیر خیسی بالشم

دلم برای تو تنگ می شود و آرزوی بوسیدن دست هایت به زیر خواب مبل های کهنه مان جا مانده

بی خیال دلتنگی من .........آیا تو هم دلت تنگ می شود برای من....

از زخم دستهای یاریگر توان شنفتن و دیدنم مانده

اما چه دیدنی که جز نقاشی یاران قدیمی تصویری نیست

تصویر دوستانی دست در گردن هم و دوستانی شانه به شانه هم و جیبهایی پر از کلوچه و زخم و نیرنگ و نردبانی برفراز تا پا بر گرده ی یکدیگر گذارند و بالا تر روندو بالا تر روند و باز هم بالا تر روندو آنقدر بالا بروند که شاعربخواند : ناکس کس نمی گردد از این بالا نشستن ها.....

و من از این پایین  زمزمه کنم که چنین مگو که چنین ام و چنانم که روزی چنین نبودید و چنین نیز نخواهید ماند

و چه شنیدنی که هیچ نیست جز نجوای عاشقانه یارانی زیبا در آغوش دیگری....

و دلگیرانه دلم می سوزد برایت چر که نه آنقدر ارزش داشتی که خیانت کنم تو را  و نه آنقدر بالا رفته ای که بخواهم سر بلند کنم ..............

اما می گذرد همه چیز فراموش میشود همه چیز... حتی جای پای تو بر پشت  من...

اما تنها یک نفرفراموش نمی کند و آن هم تویی ...

شخص شخیص  خودت

*********************************************************************8

حسرت هر آوای تو را 

در خیالی خام

به آغوش دیده می کشانم

دست در حلقه ی زانو

به کناری دور از تو 

محو در یاد تو

بوسه باران می شود افکار ِسرشار تو

باد را آواز نیست

برای چشم های تو

ترانه خوان بی سرزمینِ لبهای تو خواهم شد

آوازت را در گوش من نجوا کن

تا آرزو های دور دستم را

باد و ماه در گوش تو زمزمه کنند.

...

می شود خندید

آن زمان که بغض

می فشارد گلویم را

عجب دنیائیست  .

چرا رهایم نمیکند

این دستهایی که رها کرده ام
و حسرت آغوش بی دست دختری
در خنکای خوابهای باغ انگور

************************************

((((قهر))))

به آبی روبرو که آخرش تصادم است
به سفیدی ی پشت سر که آغازش منم
قسم
به هیچ میرسانم همه عقربه ها را
...اگر که پر کرده باشد
همه طلاطم لحظه ها

در این ادامه

       که پخش میکنی همه عطر تنت

چیست که می بوسم و می بویم

              تکه تکه خاطره های تنت...؟

باز کن دوباره آغوشت

                که هیچ به هیچ

                                   نمی ارزد

همیشه عطر آغوشت .

........................................................................

                   ((( خنده)))

در این آسمانی که گاهی آبی ست

و این پنجره ای که هنوز

                  گاهی باز می شود

       از برای چه هنوز

خنده ای به وسعت پنجره ام

به رنگ آبییه آسمان

نزده ام...؟    .

پر از کلمات و بی معنی

- مثل امروزم-

به آغوش می گرفتی مرا...

گیج می شدی

از این همه کلمه

و چشم های من بی هیچ شرم

از لذت این چهر ه ی تو

به خواب می رفت.

بدون هیچ صدا و هر صدا

خواب به پنجره

     پنجره به آسمان

 ماه به میهمانی دلم

     به میزبانی تو است

دریچه باز کن

  که خواب,خواب می برد.

فکر کن

  وفکر کن به انحنای  دایره ی پوسیده زندگی

       و سفر خطی عرض در عرض

                                             بی طول و بی ارتفاع

                                          خوابیده به روی حجم خستگی

و فکر کن که من    همان من ِدیروزم

                 بی هیچ گردشی و بی هیچ سفری

من همین منِ امروزم

                    بی هیچ طول و بی هیچ ارتفاع

و فکر کن که من   ... من همین منِ فردا هستم

در این دایره ی دوار

     که می دود به دور خویش

                       از بیرون به درون

و فکر کن من همین هستم

ریزش یکریز صدا در سیمهای خار دار تنم

فکر کن

          به واپسین سفر من

             در آنجا که هنوز هم من هستم

بی تکرار و بی تکرار .

برای یک دوست

***********************************************

خالق خواب های تو بودن خوب است

اما چه حیف

که سالهاست خواب ندیده ای

در خمیازه ی عصرانه ی امروزت

سیبی بچین

شاید که شکوفه کند 

باغ سیب دامنت .

برای نیکو

**************************

**************************

در مدار چرخش آسمان بر ذهن تو   آرزویم حکایت شانه ای  بیش نیست.

**************************

**************************

انتظار من به هیچ    اطاق من به انتظار توست  بیا بیا که باغچه دلتنگ توست.

*************************

*************************

چتری بی روزن از موهایت بباف     می خواهم خواب هایت را بسازم.

************************

************************

می خواهم آبی آسمان را در چشمان تو شنا کنم   چشمانت را محیا ساز.

************************

************************

دلتنگم از دلگیری این حجم بی هوده در تنم.

***********************

***********************

دیگر هیچ به هیچ

بازی مساوی تمام شد

اما هنوز طعم ٍ گس ٍ تلخ ٍباخت می دهد دلم.

***********************

***********************

گم می کند   گم می شود  شانه در زلف تو    راهی بجو... .

  (((ماه گرفتگی)))

پستان ماه    پر ز شیر

جرئه ای بنوش

همخوابه ی ستاره ها

               خواب ماه را ببین...

ماه گرفتگی شداست

تمام زندگی من.

***************

           (((به من نگاه کن)))

دو ستاره ی مروارید مزاج

           نشسته بر سینه ی آسمان

در این کمین عاشقانه

به آسمان زلف تو

چشم بر ستاره ها  و لب

 به جام زهر نشان تو

می دوزم و می نوشم

افسون شده آغاز می کنیم

تن ها به تن ها

ریشه می دوانیم

دست در دست

جوانه می زنیم

به من نگاه کن...

ساعتی بخر

برای صبح

و آتشی برای لای لای نیمه شب چوب

و خرج کن تنت را

                 میان گاهواره ام

در نهایت سفر    به ایستگاه آخر

باز همان شود:

آسمان زلف تو      ستاره ای و جام زهر

به من نگاه کن

ببین به روی این تنم

جوانه های دست تو

به من نگاه کن.

*************

     (((  ...  )))

آسمانی که تو می سازی

چتری ست از هیاهوی بی صدای مهربانی

مهربانی کن

مهربانی کن که موج موج دریا

شانه می کند آبی آسمان را

در سیاهی موهای تو

مهر بانی را با تنم قسمت کن

سادگی را با دلم قسمت کن

این جا هرم شرجی تو است

مرا غرق در موج دریا کن

به سادگی

     به شرم

           به آهستگی قسمت کن

مهربانی را

میان این تنم.

      نگاه کن مرا

به سرقت آمدم  به خانه ات

      جستجوی من به هیچ......

         خواب تو به تاراج می برم

نگاه کن مرا

التماس می کند تنت

        برای جرئه ای به خواب

من به سرقت آمدم     به خانه ات

نگاه کن مرا  .

دراین ته مانده سر کشیده ی قهوه ات

پیچ و خم

        خم وپیچ

تنها می گذاری مرا

 گودی چشمانم

           جای فنجان توست

قهوای دیگر بنوش

خانه ام پر است از فنجان های تو

زیباست این بازی

قهوه ای دیگر بنوش

 اشتیاق تو

          سر می کشد هر فنجان را

زندگی میکنم من

هر ته مانده ی تو را

و هر فنجانت را.

تازگی کفشهایت مبارک

.....

رد صبح به دلم نمی رسد

و کف کفشهایم سوراخ است

آوازهای تنهاییت را دوره نکن

جوراب  تمیزم مال تو

سر نخی از رد  روز به من بده...

دامن دامن خواب می چینی برایم

اما کودکانه به خواب می روی

رویای گنگ تو را من

                     به خواب دیده ام

بخواب که چشم های تو

                     روشنی  است

 وقتی که دستهایت را به صبح دراز  می کنی

تختی   برای ناقوس ها بیار

               خواب تو زیباست

چشم که باز می کنی

                     به صبح  می ماند

                                  به صبح بی غروب

چشم باز نکن

           بگذار در سیاهی  سایه های سرد این شب

       به تما شای خواب های تو بنشینم

تو خواب می بینی :

در انتهای راهروی چوبی

به روی نرده های چوبی

                          من جان سپرده ام...

اما تو خواب میبینی

          و من به تما شای خواب های تو خوابیده ام

دریا آ رام و رام است

چشم هایت را باز کن

   موج دریا در انتظار صبح بی غروب توست.

******************************

                                 ((('گلهای دامنت)))

گلهای دامن گلدارت  خشک شده اند

گلهای دامنت را

                    لای کتابهایم می گذارم

خواندن فراموشم می شود.

**********

              (((بدون عنوان)))

دلم به باد  می ماند

نه آرامی

 نه قراری

چشم به باد می دوزم

هیچ نمی بینم       هیچ نمی فهمم .

***********

                         (((نشانی)))

دست در دست این نگاه ها

        راه به راه این دست ها

 نشانی آشنا مجو

                من گم گشته ام .

************

دستانم

بوی فرشهای کهنه  می دهد

بوی خاک

دستانم

خانه تکانی عید می خواهد.

..........

تلخم میکند تلخی این سیگار

تلخ همچون این شعر حمید مصدق که میگه:

چرا خانه کوچک ما سیب نداشت

تلخ بودم وتلخ تر میشوم

بی سپیدی بی شیرینی    بی شیر و بی شکر

تلخ می شوم همچون عصر های جمعه

تلخ می شوم مثل آدم برفی زیر آفتاب

تلخ می شوم مثل ته دیگ سوخته غذای خوابگاه

تلخ می شوم مثل خاطرات دوردست مادر بزرگ

تلخ می شوم همچون سپیدی موی مادرم

تلخ می شوم مثل خند های هر روزه ی هممون

تلخ می شوم مثل تلخی تریااک

تلخ می شوم همچون آهنگ فرهاد

جمعه ها خون جای بارون می باره

تلخ می شوم وتلخ تر می شوم

برای تلخی روزهای از دست رفته

تلخ هستم و گویا هیچ چیز مزه این زندگی را عوض نمی کنه

تلخ درست مثل خود  خود مزه ی سیگار بعد قهوه.

یه روزی بوده ویه روزگاری که می گفتن یه جهان بود و یه جهان پهلوان

یه روز تو میدون کشتی گرفته یه دستی از مردونگی و آدمیت کم نداشته

اما چرا من تو کشتی روزگار جفت دستم و بستن و سه نفری ریختن رو سرم

مگه آدم نبودن مگه مردونگی نداشتن؟ گفتم ریختن رو سرم  یاد زلزله افتادم

یاد آوار یاد ویرونی و خرابی   یاد بی سامونی و بی مکانی.....

یاد حافظ افتادم اما خوب اونم مادرش به خطا رفته و می گه :

((( با این درد اگر در بند درمانند درمانند))) آخ که نه دردم به آدمیزاد برده

نه درمو نم  وای که یه روزی پیر سفید موی طوس گفته بود: کسی راز مرا

داند که از این رو به آن رویم بگرداند.     از این رو به اون رو گردیدم و  باز همان :  

کسی راز مرا داند که از این رو به آن رویم بگرداند

از این رو به اون رو شدنم هم به آدم نبرده گویا هیچ چیز هیچ کس دیگه به آدم نمیره

که مشیری گفته

((( آدمیت مرده بود گر چه آدم زنده بود)))).

یکهو که دلم گرفت       هوای تنهایی تنهایی هام زد به سرم

بارون نبود تو نبودی   چشمای خیستم نبود   من بودم   و ساده بودم

ساده بودم که دلم بیشتر هوایی شد      هوایی ساده ی تنهایی هام 

یاد اون روزا که تو دلم خالی بود   خالی خالی مثل جغرافی بی منت دلم

بوی بارون اومد     بوی خاک خیس نم زده......

گونه هام خیس شدن    نمی دونم بارون بود یا اشک

بارون که بی دلیل بود     اما اشک من.....

دلم تنگ شد واسه شیهه اسب    اسب بال دار تک شاخ

 با خودم بلند گفتم تو  که اسب بال دار تک شاخ ندیدی تا حالا

راستی

چرا من دلم تنگ میشه واسه اون چیزی که ندیدم؟

بوی دریا اومد     صدا ی موج اومد   اما من تو کویر خشک بی آب و علف بودم

.......

گونه هام خیس شدن    نمی دونم بارون بود یا اشک

بارون که بی دلیل بود     اما اشک من.....

......

دلم واسه خودم تنگ شده  .

چرا تو را مفعول  فاعل فعلهای آخرین کرد؟

چرا تو صرف شدی ؟

چرا تو نحو شدی؟

چرا تو مفعول بی فعل امروز شدی  ؟؟؟

تقدیم به یکی از کثیف ترین ذات بشری که تا به امروز شناختم

دستور زبان

            فعل قصه های گذشته ام کرد

    فاعل قصه های پیر بودم

          لیک      مفعول امروزیم کرد .

 سرد که می شوی

                برف می بارد

                                  چرا؟

سرمه سیاهت را پخش که میکنی

              دامنم پر از هوای سیب میشود

آدم نمی شوی!

باز خالق خوابهای گنگم شدی؟

منم در جوابش گفتم که:

پنجره به پنجره ام میبندی

 و پخش میکنی همه پندارهای شبانه را

پیچک پندار پنهانیت می شوم

پای پایداری تنهاییم بایست.